Kore'de çocuk cinayeti: Kurbanların çoğu 12 yaş altı

Güney Kore’de ebeveynlerin çocuklarını öldürdüğü vakalara dair yeni bir akademik analiz, kurban profilinin çok küçük yaşlara yığıldığını ve mevcut ceza yaklaşımının yeniden tartışmaya açıldığını gösteriyor. Yonsei Üniversitesi Tıp Fakültesi ile Green Umbrella adlı sivil toplum kuruluşu, Ocak 2013–Aralık 2022 dönemini kapsayan 10 yıllık veriyi inceleyerek 398 çocuk cinayeti vakasını analiz etti.

Çalışmaya göre kurbanların %85,7’si 12 yaş ve altı çocuklardan oluştu. Ölen çocukların %50,6’sı 6 yaşını doldurmamıştı ve vakaların %13,5’i 1 yaşından küçük bebekleri içerdi. Bu dağılım, riskin özellikle erken çocukluk döneminde yoğunlaştığına işaret ediyor ve çocuk koruma mekanizmalarının yaşa göre hedeflenmesi gerektiği tartışmasını güçlendiriyor.

Fail profili de olayların çoğunlukla hane içinde ve ebeveyn rolü üzerinden gerçekleştiğini ortaya koydu. Vakaların %40,5’inde cinayeti iki ebeveyn birlikte işledi. Tek başına annenin fail olduğu vakalar %37,7, tek başına babanın fail olduğu vakalar %21,9 olarak kayda geçti.

Araştırma, motivasyon tarafında en sık görülen başlığın ekonomik zorluklar olduğunu belirledi; bu gerekçe vakaların %27,4’ünde öne çıktı. Bunu depresyon ve bakım stresi gibi ruhsal sorunlar izledi; ayrıca boşanma ve aile içi çatışma gibi ailevi gerilimler de tetikleyici faktörler arasında yer aldı. Bu çerçeve, yalnızca adli süreçlere değil, sosyal destek ve ruh sağlığı hizmetlerine erişime de kurumsal risk başlığı olarak bakılmasına neden oluyor.

Çalışmada görüşlerine yer verilen Prof. Shin Yi-jin, bu olayları “ailece ortak intihar” (dongbanjasal) diye adlandırmanın yanlış olduğunu vurguluyor. Shin’e göre doğru çerçeve “cinayet ve ardından intihar” olmalı; bu yaklaşım çocuğu bağımsız bir hak öznesi olarak tanımlıyor ve eylemi net biçimde cinayet kategorisine yerleştiriyor.

Hukuki tarafta ise Güney Kore’de uzun süre bu tür vakaların “trajik aile olayı” gibi görülmesi ve ebeveynin çocuğu üzerinde mülkiyet benzeri bir algıyla değerlendirilmesi, cezalarda indirim tartışmalarını doğurdu. Gündemdeki “Çocuk İstismarı Suçlarının Cezalandırılmasına İlişkin Özel Yasa” tasarısı, ebeveyn tarafından işlenen çocuk cinayetlerinde cezayı standart cinayetle eşitlemeyi hedefliyor.

Tasarı kabul edilirse failler idam, müebbet hapis veya en az 7 yıl hapis cezası istemiyle yargılanabilecek.

Uzman değerlendirmeleri, ceza artışının tek başına yeterli olmayacağına işaret ediyor. Ekonomik sıkışma yaşayan haneler için sosyal güvenlik ağlarının güçlendirilmesi, bakım yükü altındaki ebeveynlere erişilebilir destek ve ruh sağlığı hizmetlerinin yaygınlaştırılması, ayrıca çocuk koruma sisteminin erken uyarı ve müdahale kapasitesinin artırılması gündeme geliyor.

Bu başlıklar, hem kamu yönetimi hem de sosyal hizmet altyapısı açısından bütçe, koordinasyon ve denetim gerektiren bir politika alanı olarak öne çıkıyor.

Ülke Etkisi: Yasa tasarısı, çocuk koruma ve ceza adaleti yaklaşımını yeniden tanımlayabilir ve uygulamada savcılık/mahkeme standartlarını etkileyebilir. Sosyal destek ve ruh sağlığı hizmetlerine talep artışı, bütçe ve kurumlar arası koordinasyon ihtiyacını büyütebilir.

Sektör Etkisi: Sosyal hizmetler, çocuk koruma, ruh sağlığı ve aile destek programlarında kapasite planlaması ve hizmet alımı gündeme gelebilir. STK’lar ve yerel yönetimler, vaka tespiti ve yönlendirme süreçlerinde daha fazla sorumluluk üstlenebilir.

Piyasa Etkisi: Kamu harcamalarında sosyal politika ve sağlık kalemlerine yönelim, bütçe kompozisyonu üzerinden piyasa beklentilerini etkileyebilir. Düzenleyici değişiklikler, hizmet sağlayıcılar ve sigorta/sağlık ekosistemi için uyum maliyetleri ve yeni sözleşme hacimleri yaratabilir.